god, state, money, internet, revolution.

  Pandemi döneminde maske takmayı öğrendik. Çünkü biliyorduk ki, görünmeyen bir şey bizi hasta edebilir. Virüsleri göremiyorduk ama etkilerini yaşıyorduk. Bugün fark etmemiz gereken başka bir gerçek daha var: Görünmeyen sadece virüsler değil. İnsanların duyguları, travmaları, öfkeleri ve korkuları da görünmez. Ama en az virüsler kadar bulaşıcı olabilir. Bir insanın içindeki huzursuzluk, başka bir insanın zihnine sızabilir. Birinin bastırdığı öfke, bir başkasının gününü mahvedebilir. Birinin korkuları, bir başkasının özgüvenini kemirebilir. Bu bulaşma fiziksel değil, psikolojiktir. Ama etkisi gerçektir. Peki çözüm ne? Toplumdan kaçmak mı? İnsanlarla bağ kurmamak mı? Herkese karşı duvar örmek mi? Hayır. Çözüm, görünmeyen bir maske takmak: psikolojik filtre. Bu filtre üç şeyden oluşur: 1. Farkındalık Her duygu sana ait değil. Bir ortamda kötü hissettiğinde hemen “ben neden böyleyim?” diye sormak yerine, “bu bana mı ait yoksa bana mı bulaştı?” diye düşünmek gerekir. 2...

  I pray that God grants gold to some people. I hope they become very rich. So rich that they forget me. Their reward is gold; my reward is a life without them. May their eyes be blinded by gold so that they can no longer see me. ⸻ Prayer Beneath the sky, may the hand of heaven grant you the most beautiful gifts. May rivers of gold fill your lands, and may laughter crown your days with light. May your families be like gardens that bloom in spring, protecting you through the night with their warm embraces. May peace take root in your hearts, until jealousy turns to dust and fades away— and all the hatred you once carried is scattered away by gentle winds.

  Allahtan bazı insanlara altın vermesini diliyorum. Umarım çok zengin olurlar. O kadar zengin olsunlar ki beni unutsunlar. Onların ödülü altın, benim ödülüm ise onlarsız bir hayat olsun. Onların gözünü altınları alsın ki beni göremez olsunlar. Dua Gökyüzünün altında En güzel armağanları versin size cennetin eli. Altın nehirler dolsun topraklarınıza, Ve kahkahalar taçlandırsın günlerinizi ışıkla. Aileleriniz baharda çiçek açan bahçeler gibi olsun, Sıcacık kucaklarıyla korusun sizi geceden. Huzur kök salsın yüreklerinize, Ta ki kıskançlık toza dönüşüp silinene dek— Ve bir zamanlar duyduğunuz bütün nefret Uysal rüzgârlarla savrulup gitsin.

  Bir yerde seçim varsa, mutlaka adaylar da çıkar. Bu bir belediye seçimi olabilir, genel seçim olabilir, hatta bir ticaret odası, esnaf odası ya da şoförler odası başkanlığı seçimi bile olabilir. Alan değişir ama manzara pek değişmez. Ortaya bazı insanlar çıkar. Gayet istekli görünürler. Şık giyinirler, güzel konuşurlar, tıraşlarını olur, imaj çalışması yaparlar, ekipler kurarlar, reklam verirler, para harcarlar, koştururlar, ter dökerler. Kendilerini tanıtmak için ciddi emek verirler. Dışarıdan bakınca sanki büyük bir fedakârlık yapıyor gibidirler. Peki neden? Bir insan neden kamu hizmeti yapmak için cebinden para harcar? Neden sırtına yük almak, sorumluluk üstlenmek, eleştirilmek ve stres yaşamak için bu kadar istekli olur? Neden bu kadar hevesli olur? Vatandaşın asıl sorması gereken soru budur. Ama çoğu zaman bu soru sorulmaz. Tam tersine, en çok isteyene oy verilir. En çok görünen, en çok konuşan, en çok para harcayan, en prezentabl duran, en iyi kampanyayı yapan kiş...

  İyi bir insan olmak gerçekten erdem mi, yoksa çoğu zaman insanın kendi aleyhine işleyen bir zaaf mı? Çünkü hayata baktığımda şunu görüyorum: Sorumluluk sahibiyseniz, kriz anlarında hep siz varsınızdır. Herkes geri çekilirken siz öne çıkarsınız. Stresi siz çekersiniz, yükü siz taşırsınız, sorumluluğu siz alırsınız. Gerilen siz olursunuz. Uykusu kaçan siz olursunuz. Mutluluğundan eksilen siz olursunuz. Ve çoğu zaman, bütün bunların sonunda yine suçlanan, kızılan, küslük yaşanan kişi de siz olursunuz. Oysa sorumluluk sahibi bir insan olmasanız, kaçarsınız. Kriz anlarında ortada bulunmazsınız. Belki sadece yokluğunuz fark edilir, belki de o bile edilmez. Belki yalnızca orada olmadığınız için suçlanırsınız. Belki ondan da kurtulursunuz. Ama sorumluluk alırsanız, bütün yük üzerinize kalır. İyi bir insansanız genellikle affedicisinizdir. İnsanlar da bunu bilir. Size karşı kaba davranırlar, yanlış yaparlar, kalbinizi kırarlar; ama içten içe affedeceğinizi düşünürler. Çünkü sizin ce...